Verhaal voor de Jeugd
(en ook  voor Ouderen) 

  ‘De Raaf Kuikynjakoe’, (3)

Zo lang het meisje bij het vuur hem nog kon zien, liep hij langzaam. Daarna rende hij naar zijn moeder en vertelde haar:

“Van voorbij zeven bergen en zeven meren zijn mensen gekomen en die zijn bij ons in de toendra gaan wonen. Een oude man, een oude vrouw en hun dochter. Ze hebben een flinke kudde rendieren, een mooie hut en een mooie dochter. Zij is niet alleen mooi, maar ook erg vrolijk en ze lacht altijd.”

Zijn moeder zei:

“Mijn man, je vader, is eerder dan jij in dezelfde richting vertrokken. Als het waar is wat jij zegt, zou hij mij het nieuws allang hebben verteld. Hier klopt iets niet!”

“Ja, moeder, echt, het klopt wel! Als je me niet gelooft zal ik je nog meer vertellen: het meisje heeft rode wangen en stevige benen. De rendieren zijn van de verre tocht erg moe geworden, want ze liggen stil en veranderen niet van plaats.”

“Ze liggen stil? Ik zeg je, jongen, daar klopt iets niet!”

“Toch wel, moeder, het klopt. In de hut hangt een mooie tamboerijn. Maar het meisje vond het niet goed dat ik er op trommelde.”

“Dus je mocht de tamboerijn niet bespelen? O, die grappen ken ik! Ik ga er zelf heen om het met mijn eigen ogen te zien.”

“Ga maar gauw, moeder en vraag het meisje of ze mijn vrouw wil worden! Ik vind haar erg aardig.”

“Houd je mond, domkop!” gebood zijn moeder.

De vrouw van Kuikynjakoe, Miti, de moeder van Ememkus, was al een oude vrouw, maar ze rende lichtvoetig als een jong meisje door de toendra.

Toen Kuikynjakoe haar zag, zei hij:

“Gegroet, beste gast. Ben je op bezoek gekomen?”

“Ja, op bezoek”, antwoordde Miti nog steeds rennend.

Kuikynjakoe riep tegen de oude man: “Kom naar buiten, vader Zalm, en begroet onze gast.”

(wordt vervolgd)

Reageren Afdrukken