‘De Raaf Kuikynjakoe’ (2)

‘Kijk eens aan”, zei hij in zichzelf. “Er zijn nieuwe mensen in onze toendra komen wonen. Waar zullen zij vandaan komen? Zeker van de andere kant van de bergen. Ik ga er heen en zal het vragen.”

Toen Kuikynjakoe zijn zoon zag, riep hij blij:

“Gegroet, beste gast! Ben je gekomen om kennis te maken?”

“Ja”, antwoordde Ememkus en hield zijn ogen onafgebroken op het meisje gericht.

Kuikynjakoe riep hem naar binnen:

“Zeg, vader Zalm, kom de gast eens begroeten. Zeg, moeder Zeegras, zorg voor onze gast.”

“Kom toch binnen, beste gast”, zei vader Zalm.

Ememkus ging naar binnen, maar draaide zich telkens om om naar het meisje te kijken.

Moeder Zeegras bracht hem wat te eten. Hij at en keek eens om zich heen. Tussen de gordijnen zag hij de tamboerijn hangen. Hij stond op en wilde er op gaan trommelen, maar het meisje riep:

“Hang de tamboerijn weer op zijn plaats, gast!”

Ememkus was blij dat het meisje tegen hem sprak en ging naar haar toe.

“Wat een mooie tamboerijn hebben jullie”, zei hij.

“Dat is het zeker”, zei het meisje. “Ik heb er drie rendieren voor moeten geven.”

“Was dat ver hier vandaan?” vroeg Ememkus. Want hij wilde graag aan de weet komen waar het meisje vandaan kwam.

“Ja, ver”, antwoordde het meisje. “Voorbij zeven bergen en zeven meren.” Ze lachte vrolijk.

Kuikynjakoe moest lachen omdat hij zijn zoon er zo mooi in liet lopen.

Hoe meer het meisje lachte, hoe aardiger vond Ememkus haar. Hij lachte met haar mee. Nu herinnerde hij zich opeens dat het niet beleefd is lang te blijven. Hij was hier tenslotte pas voor de eerste keer op bezoek. Dus nam hij afscheid en ging naar huis.

(wordt vervolgd)

Reageren Afdrukken