Zij was een vrouw met eerzucht, die graag zaken gedaan wilde hebben, maar die nooit onredelijk was en zeker niet moeilijk om mee te werken. Haar autoriteit werd zonder moeite aanvaard en dat haar capaciteiten werden onderkend en gewaardeerd bleek wel uit het feit dat ze het hoofdbestuur haalde van de landelijke bond van de gereformeerde vrouwen. Voor iemand van het platteland, uit die verre Achterhoek, was dat heel wat.

Met haar sociale gevoel en zin voor rechtvaardigheid was zij een steunpilaar voor velen en daardoor ook een betrouwbaar baken in de zee van politieke wankelmoedigheid, die in de jaren dertig heerste. Dat zij zich al vroeg teweer stelde tegen het nationaal-socialisme was de vanzelfsprekende uitkomst van haar breed geschakeerde karakter. Hieruit kwam ook voort dat zij het bestuur van de nieuwe machthebbers niet accepteerde. Zij stond voor de volle honderd procent achter koningin Wilhelmina, wier vertrek naar Engeland (op een moment dat er in het land nog volop werd gevochten) door velen, ook in haar eigen kring, als een vlucht werd uitgelegd. Om haar trouw te symboliseren droeg zij op de eerste verjaardag van Wilhelmina onder Duits bewind op de vertrouwde 31-ste augustus uitdagend een oranje insigne.  Toen het tijd werd naast een principiële houding ook een praktische aan te nemen, stond ze er. Praten over en waarschuwen tegen het gevaar van de nazi denkbeelden bleef noodzakelijk om de mensen wakker te houden, maar ook toen de vervolgden, waar ook vandaan, geholpen moesten worden, was ze aanwezig.

De aanwas van mensen die steun nodig hebben om uit handen van de Duitsers te blijven is bij het begin van het laatste kwartaal van ’42 zo groot, dat Heleen Kuipers en haar man in het werk dreigen te verdrinken. Al het werk is weliswaar tot nog toe goed gelopen, maar er zijn zoveel hiaten in de organisatie dat er een nieuwe opzet van de hulpverlening moet komen.

(wordt vervolgd)