De verzwegen oorlog en excessen in ‘Ons Oost-Indie’ en het uitblijven van excuses.  De rol van De Turk

ASSEN – De invloed van de krachten in Den Haag die achter het regeringsbeleid  en fanatiek achter de oorlog in de Oost  stonden is  tot in lengte van jaren groot gebleven. Zij hadden er geen enkel belang bij dat wat er daar aan misdaden werd gepleegd, in de publiciteit kwam. Dat zou te pijnlijk overko-men in een land dat zich altijd zo duidelijk opstelt tegen ge-welddadigheden die in andere landen tegen burgers werden bedreven. Wij Nederlanders deden dat al beschaafd volk niet.
Maandag werden we geconfronteerd door het nieuws dat er in 1969 een interview was gemaakt met de  al eerder genoemde beul van Celebes Raymond Westerling, alias De Turk. Over hem waren al eind jaren veertig en daarna verhalen in omloop dat hij verantwoordelijk was voor de dood van 5000 inwoners van Zuid-Celebes, maar verder dan deze verhalen kwam het niet. Deze Westerling kon ondanks het feit dat er genoeg bekend was over de excessen die er onder zijn leiding werden gepleegd, zonder dat hij ter verantwoording werd geroepen  zich hier kon vestigen en ongestoord leven.
Hij was zo zeker van zijn zaak dat hij het zich veroorloofde in ’69 voor de camera  over de onder zijn verantwoordelijkheid  uitgevoerde  executies te praten. Dat was sensationeel nieuws, maar het heeft de media niet gehaald , zoals het ver-haal van Joop Hueting dat in hetzelfde jaar al deed.
Journalist en cameraman hebben heel Hilversum afgebeld om het munitierijke interview geplaatst te krijgen. Maar geen enkele omroep ging daar op in. Het werd kennelijk te gevaarlijk materiaal gevonden. Niet ten onrechte, want de journalisten van Achter het Nieuws, ontvingen na de uitzending verscheidene bedreigingen.
Ik heb de uitzending van de NCRV met  extra interesse gevolgd en voeg mij af waarom dit  authentieke interview bij de makers thuis is blijven liggen en in de vergetelheid geraakt.
Er moeten bij die redacties van de nieuwsrubrieken wel een grote angst hebben bestaan om deze grote primeur te laten rusten. En mogelijk is het ook de verklaring voor het feit dat het onderwerp’ Excessen in de gevoerde koloniale oorlog’  voor de reputatie van ons land veel te gevoelig was.
Het is nooit verder gekomen dan de ‘Excessen Nota van juni 1969. Deze verdween  in een Haagse bureaulade om die niet meer  te verlaten. Het vervolg erop is er nooit gekomen.
Zeker na de onthulling  van  de tijdbom die dinsdagavond door de NCRV in beeld werd gebracht  lijkt het onbestaanbaar dat er, zodra er een nieuwe regering is, geen Parlementaire Enquête komt die voor eens en altijd de waarheid - voor zover helemaal te achterhalen -  aan het licht komt en er geen enkel excuus meer kan worden verzonnen om aan het volk van Indonesië excuses worden aangeboden voor het leed dat wij daar hebben aangericht.
Ik heb trouwens het gevoel dat we volgend jaar voor de herdenking van de gevallenen in de Tweede Wereldoorlog  de al terloops aangekaarte zware discussie zullen krijgen, of we ook de zes duizend gesneuvelde Indiëgangers  daarin moeten betrekken.
Met de tienduizenden Indonesische slachtoffers van de koloniale ingreep die ‘Ons kleine Landje’ op zijn geweten heeft, zal dat een heikele zaak worden.

JAN HOF 
     

Reageren Afdrukken