Verhaal  voor de Jeugd
(en voor Ouderen)

 ‘De Roep van de Eland’, (4)

De tweede vogel schrok hevig en fladderde met haar vleugels. Ze vroeg:

“Wat wil ze daar dan doen? Wil ze in die omgeving ook alle vogels dood maken?”

“Van ons wil ze niets”, antwoordde de eerste vogel. “Zij wil haar vader wreken. Ze is van plan de slechterik te doden, die haar vaderloos heeft gemaakt.”

“Als dat haar plan is, zal ze het ook zeker doen!”

“Nee, ze zal hem niet doden”, zei de eerste vogel. “Zij heeft een jongen leren kennen en is van hem gaan houden. Deze jongen is de zoon van de man die haar vader heeft gedood. Al heeft zij nog zo’n vaste hand, ze heeft het hart van een meisje. Als zij dit hoort, zal ze haar plan niet uitvoeren.”

Bijna had het meisje het uitgeschreeuwd. Bittere tranen verstikten haar. Ze bedekte haar gezicht met haar handen en tussen haar vingers druppelden de tranen. Zij lette er al niet meer op waar de vogels verder nog over praatten. Ze dacht na over wat haar te doen stond.
Ja, de vogels hadden de waarheid gezegd. Zij hield van de jongen. Maar de voorspelling van de vogel mocht niet uitkomen. Zij moest de wraak voltrekken, al zou ze sterven van hartenpijn. Ze mocht de jongen niet meer ontmoeten!

Ze kon het ochtendgloren bijna niet afwachten. Bij het eerste licht duwde zij het bootje te water. Zij wilde net weg roeien, toen de jongen aan kwam rennen.

“Wees niet boos dat ik wat laat ben!” riep hij. “Er was een groot moeras op mijn weg en daar moest ik omheen lopen. Kom nog even naar de oever terug, de zon is nog niet eens opgegaan!”

Het meisje deed net alsof ze niets hoorde en roeide door zonder antwoord te geven. Ze draaide zich niet een keer om. En toch zou ze de jongen zo graag nog eenmaal hebben willen aankijken.

Ze roeide de hele dag, legde ’s nachts ook niet aan, maar roeide door.
Kort voor de zon opkwam, dreef er een dichte mist over het water. Voor en achter was geen uitzicht, de roeispaan was nauwelijks zichtbaar door de witte damp, maar het meisje roeide steeds verder.

Eindelijk ging de zon op en het werd een beetje lichter.Toen de zon hoger steeg, loste de mist op in kleine wolkjes, die hoog aan de hemel zweefden.

Het doel van de reis was in zicht: een grote nederzetting.

 (wordt vervolgd)

Reageren Afdrukken