Exclusieve sportprestaties. Bewondering voor Sjoukje en Epke.
ASSEN – Meer en intenser dan ooit volg ik de Olympische Spelen, mis daarom zeer weinig van wat daar in Londen gebeurt en volg in hoofdzaak en eerste instantie de verrichtingen van de Nederlandse sporters. Zo’n nationalist ben ik wel.
Ik mag dan wat kritisch zijn geweest over de wijze waarop bij Studio Sport de redactie wordt gevoerd – en ik ben dat nog – dat neemt niet weg dat ik volop geniet van wat er op de platte buis verschijnt.  En dat is soms sensationeel. Zoals die anderhalve minuut  van soepele krachtpatserij op en aan de rekstok.
Dat was een  vertoning van de niet-te-geloven prestatie die ons aller Epke op de rekstok verrichte. Het was adembenemend. Iedereen wist wat er zou gaan gebeuren en iedereen hoopte dat die dekselse  topatleet zou slagen in zijn opzet een nog niet eerder vertoonde oefening uit te voerern. Ik heb gehoord dat er vele kijkers zijn geweest die niet aan kijken zijn toegekomen. Zij durfden niet, bang dat de bedenker ervan zou falen zoals hij dat een paar jaar terug bij de WK deed toen hij bijna aan het eind van zijn uitvoering de rekstok moest loslaten. Maar hij faalde niet. Jaren van training werden beloond met een denderend resultaat. Een gouden medaille met de waarde van platina.
Deze super prestatie deed mij direct terugdenken aan de  Olympische Winterspelen van 1964. Toen lag ruim gezegd heel het vaderlandse volk aan de voeten van Sjoukje Dijkstra, die als kunstrijdster voor ons een unieke gouden medaille zou gaan veroveren.
Zij reed als vijfvoudig Europees kampioene en tweevoudig wereldkampioene als de grote favoriete de schaatspiste van Innsbruck op om waar te maken wat nog nooit eerder in de geschiedenis was vertoond, Olympisch kampioene te worden. Hoewel het TV bezit nog lang niet algemeen was, zat vrijwel heel Nederland voor de eigen beeldbuis of voor die van een andere familie. De straten waren leeg toen Sjoukje Dijkstra uit Amstelveen haar kuren vertoonde en de huizenhoge verwachting waar maakte.
Olympisch Kampioene bij het kunstrijden op de schaats, een tak van sport waarin dat nog nooit was gelukt. Zij werd er de populairste vrouw van ons land door.
Het was een exclusieve prestatie, zoals die van Epke Zonderland 48 jaar later dat ook is, want voor Nederlandse turners was het bereiken van een plaats bij de laatste dertig praktisch ondenkbaar.
Ik heb het voorrecht gehad de biografie over Sjoukje Dijkstra in 1980 te schrijven, het verhaal over een groot kampioene die op zevenjarige leeftijd met kunstrijden begon en als 22-jarige alles had bereikt wat op het gebied van deze enorm moeilijke sport maar te bereiken viel.
Omdat hier te lande geen mogelijkheden waren om verder dan een nationale titel te komen, vertrok zij als elfjarig meisje naar Engeland, had daar een kosthuis en kreeg elke dag les van een befaamde trainer. Zij deed dat met ijzeren discipline, gesteund maar niet gedwongen door haar ouders.
Zij wilde de beste worden en zij werd de beste.
Epke Zonderland had als doel in zijn beste discipline de beste in Londen te worden. Hij werd het. Zoals ik bewondering had voor Sjoukje zo heb ik dezelfde bewondering voor Epke.
Epke heb ik nooit ontmoet. Ik ken hem alleen maar vanwege zijn verschijning op de televisie als actief turner en gesprekspartner van presentatoren en verslaggevers. Hij komt op mij over als een buiengewoon aardig mens.
Van Sjoukje kan ik uit eigen ervaring van harte hetzelfde zeggen. Heel aardig.
Tot dinsdagavond 7 augustus was zij voor mij de grootste  sportfiguur uit de geschiedenis.
Na die utopische demonstratie van atletisch kunnen moet zij nu die betiteling delen met Epke Zonderland.
Beiden  bereikten voor mij deze status door de wijze waarop zij tot hun topprestaties in voor ons land in unieke sporten zijn gekomen.
Mijn bewondering daarvoor is oneindig!

JAN HOF

Reageren Afdrukken