De Moeder van de LO/LKP

Op de ‘Verzetstafel’ in de werkkamer van koningin Wilhelmina in paleis Het Loo bij Apeldoorn, staat prominent opgesteld het portret van een vrouw. Het portret van Helena Theodora Kuipers-Rietberg, voor de toenmalige koningin de verpersoonlijking van het verzet tegen de overweldigers van mei 1940.

Op de expositie, gewijd aan het leven van de vorstin die van 1898 tot 1948 regeerde, neemt het verzet een belangrijke plaats in.
Zij had een grote bewondering voor de mensen, die voorop ginge in de strijd tegen de Duitse bezetters en bereid waren hun leven te geven.

In ‘Tante Riek’, zoals haar verzetsnaam luidde, heeft koningin Wilhelmina waarschijnlijk veel van zichzelf herkend. Zij kende haar alleen maar bij overlevering, want de verzetsvrouw uit Winterswijk stierf even na de kerstdagen van 1944. Maar uit haar geschiedenis heeft zich een duidelijk beeld kunnen vormen van een moedige vrouw – een moeder van vijf kinderen - die haar grote geestelijke en organisatorische gaven in dienst stelde van de onderdrukte mensheid: geloof, principe en standvastigheid. Waren dat ook niet de kenmerken van de koningin, die op bijna zestigjarige leeftijd op 13 mei 1940 het land moest verlaten en vijf jaar lang, van dag tot dag, met haar mogelijkheden meevocht in de strijd om de bevrijding van het verdrukte vaderland? Was zij niet de vrouw die ver uitstak boven de regeerders met wie zij in ballingschap moest optrekken, de vrouw van wie werd gezegd, dat zij de ‘enige kerel’ in de Londense regering in ballingschap was?

Tante Riek leefde in de bezettingstijd ook in een mannenwereld . Er zaten nauwelijks vrouwen in de top van de illegaliteit.
Zij had te maken met kerels die onverschrokken leiding gaven aan het gedreven strijd tegen onrecht en terreur, tegen de schenders van de menselijke normen en waarden en voor de herwinning van de vrijheid.

Zij was een van hen, gewaardeerd om haar inbreng. Zij was de emancipatie jaren vooruit. En werd het symbool van de vrouw in het verzet.

(wordt vervolgd)