Verhaal voor de Jeugd
(en ook voor Ouderen)

     ‘De IJzeren Draak’(3)

Het meisje vulde een opscheplepel gemaakt van berkenschors met water en bood die de jongen aan. De opscheplepel was maar klein, er zaten hoogstens drie slokken water in.

“Moet ik daar mijn dorst mee lessen?” dacht de jongen. “Wil dat meisje mij in het ootje nemen?”

Hij bracht de opscheplepel evenwel naar zijn lippen en dronk. Al bij de eerste slok was zijn dorst gelest. Bij de tweede slok was zijn moeheid verdwenen.
Bij de derde leken zijn krachten te zijn verdubbeld. Hij zag dat het water in de opscheplepel niet minder was geworden, ook niet meer, het stroomde niet over de rand en schommelde zachtjes.

Het meisje stond naast hem en lachte. De jongen ergerde zich. Stilletjes nam hij een pijl uit de koker en boorde een gat in de lepel. Het water druppelde op de grond. De jongen zei tegen het meisje:

“Je opscheplepel is waardeloos. Er zit een gat in!”

Nu lachte het meisje niet meer. Tranen druppelden uit haar ogen, net als het water uit de opscheplepel.

“Waarom ben je nu zo dom geweest?” klaagde ze. “Waarom heb je de toverlepel lek gemaakt? Heb je dan niets gemerkt? Dit water verdrijft de vermoeidheid, geeft kracht en heelt wonden.”

Nu werd de jongen erg bedroefd en zei:

“Ik heb geen kwaad willen doen, maar een grapje willen maken. Ik zal direct een nieuwe lepel voor je maken.”

“Doe dat!” zei het meisje.

Terwijl de jongen een nieuwe lepel sneed van berkenschors, zei het meisje:

“Wat jij voor karwei te doen hebt en waar je met zoveel haast naar toe moet met je ski’s wil ik niet weten. Maar dit wil ik je zeggen: Wat je van plan bent, zul je doen. Je bent héél sterk, heel standvastig en buitengewoon slim.”

“Dat heb je aardig gezegd”, zei de jongen. “Altijd zal ik aan je vriendelijke woorden blijven denken en nooit zal ik je vergeten. Hier heb je de nieuwe lepel. Als ik blijf leven, kom ik op de terugweg naar je toe.”

 (wordt vervolgd)

Reageren

Reageren Afdrukken