Raadslid Luc Rengers is van mening dat we als land rijker zijn dan we denken en we niet hoeven te zuchten onder de druk van de staatsschuld van 400 miljard. Die kunnen we zonder problemen met geld uit de pensioenfondsen aflossen.
Maar waarom gebeurt dat niet?
“De politiek durft het (nog) niet aan," zegt Luc Rengers.

Honger lijden met een volle vriezer…
Met helft van pensioen-kapitaal kan staatsschuld worden afgelost

Ondanks andere verhalen is de kapitaalontwikkeling van de gezamenlijke Nederlandse pensioenfondsen indrukwekkend. In 2006 was het totale bezit 625 miljard euro. In april 2010 was dat uitgegroeid naar 774 miljard en momenteel (juni 2012) is het kapitaal 806 miljard. Weliswaarstijgt het aantal gepensioneerden, maar die stijging is minder fors dan de kapitaaltoename van gemiddeld 30 miljard per jaar. Het is daarom bevreemdend, dat de dekkingsgraad al enige tijd ter discussie staat.
De inkomsten van de fondsen zijn immers aanmerkelijk hoger dan de jaarlijkse uitgaven. Als dat niet zo is, hoe kan er dan sprake zijn van de genoemde kapitaaltoename?
De toename is afkomstig van de betaalde premies en het rendement. Uitgaven zijn de maandelijkse  pensioenuitkeringen en de kennelijk onvermijdelijke strijkstok.

Een ander verhaal is de staatsschuld. Het klinkt ongelofelijk, maar die stijgt met 810 euro per seconde. De schuld bedraagt 410 miljard. Dat is 25.000 euro per inwoner oftewel 50.000 euro per werkende inwoner. Per jaar betaalt Nederland 10,5 miljard aan rente. Dat is slechts 2,56%. Niet uitgesloten is, dat het rentepercentage in de toekomst hoger zal zijn.
Beide gegevens houden in, dat wij met z’n allen over kapitaal en bezittingen beschikken en dat wij tevens een hoog oplopende schuld achter onze naam hebben.
Dat is dus honger lijden met een volle vriezer!
Overigens, in de werkwijze van de Gemeenschappelijke Krediet Bank weten ze bij schuldsanering wel raad met zo’n handelwijze. De stelling:
De pensioenfondsen, al dan niet genationaliseerd, betalen de staatsschuld af.
Mochten de pensioenfondsen de staatsschuld gaan betalen, betekent dat het interen op bezit met circa 50%.
Met handhaving van bestaande uitkeringen en premie-inkomsten, aangevuld met een (in geld uitgedrukt) verminderd rendement kan de kapitaalgroei worden hervat.
Daar staat tegenover, dat de staatsschuld volledig vervalt, waarmee structureel 10,5 miljard rente per jaar wordt bespaard. Daarmee is wellicht en desgewenst te compenseren. Maar veel belangrijker is, dat hierdoor forse lastenverlaging volgt en het besteedbaar inkomen hoger zal worden, waarmee de economie kan aantrekken.
De Europese druk op Nederland staat dan niet langer ter discussie. Het voordeel voor alle Nederlander is veel groter dan het nadeel voor de pensioenfondsen (lees: de Nederlandse werkende inwoners).
Het is maar een stelling, maar het blijft bizar dat een gemiddelde stijging van 30 miljard leidt tot een afname van de dekkingsgraad.

Luc Rengers

Juni 2012

Reageren Afdrukken