Verhaal voor de Jeugd
     (en ook voor Ouderen) 

Uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met sprookjes en vertellingen uit het oude Rusland, vandaag het vijfde en laatste deel van het verhaal ‘De Menseneters’.

 ‘De Menseneters’ (5 en slot)

Het was net licht geworden. Daar kwamen ze een groot aantal buren tegen.”Waar gaan jullie heen?” vroegen de vrouwen.

“Och, dat weten jullie nog helemaal niet, maar vlak bij onze nederzetting is nu een rivier. Wij gaan vissen.”

“O, doe dat niet. Aan de andere kant van de rivier staat een gevaarlijke menseneter.”

“Wat maakt ons dat uit?” zeiden de mensen. “Wij hebben trek in vis!”

De vrouwen liepen naar hun hutten, maar opeens bleven ze staan.

“We hebben onze manden met bessen in de toendra laten staan!” zei de jongste.

“Dat hindert niets. Dan staan we morgen wat vroeger op en halen ze”,  zei de oudste.

De derde knikte. “Die manden willen we niet kwijt. En van de bessen is het ook jammer.”

Ze namen afscheid en gingen ieder naar hun eigen jurte. De andere mensen waren al aan het vissen. Toen de Ninwit hen zag, vroeg hij van zijn kant van de rivier af: “Hé, hallo, mensen! Zijn er zopas niet drie vrouwen over de rivier gekomen?”

“Dat klopt!”gaven ze hem ten antwoord.

“Hoe zijn die er dan over gekomen?”

“Heel eenvoudig! Ze hebben op een bepaalde plaats al het water opgedronken en zijn met droge voeten aan de overkant gekomen.”

“Werkelijk, eenvoudiger kan het niet”, zei de Ninwit tot zichzelf. Hij ging op zijn buik aan het water liggen, en begon te drinken. Hij dronk en dronk en zijn buik kreeg een geweldige omvang. Al gauw kon hij niet meer drinken en nauwelijks nog bewegen. In de rivier dreven evenwel bladeren, grasstengels en takken. De menseneter riep: “Kom niet te dicht bij me! Raak me niet aan! Anders knap ik!”

Maar daar trokken de bladeren en takken zich niets van aan. Ze dreven waarheen ze wilden. De Ninwit probeerde ze weg te blazen. Hij boog diep naar het water toe. Zijn zware buik maakte dat hij voorover duikelde en nu dreef hij in de rivier tussen de bladeren en de takken. Steeds verder dreef de Ninwit met de stroom mee, tot hij in de nabijheid van zijn jurte was aangekomen. Met grote moeite kon hij op de kant komen. Daar lag hij nu en snakte naar adem.

Zijn twee broers kwamen aangerend. Ze zagen zijn kogelronde buik daar als een heuvel liggen en vroegen jaloers: “Heb je ze soms ingehaald? Heb je ze alledrie opgegeten?”

“Natuurlijk heb ik ze ingehaald”, schepte de jongste Ninwit op. “En ik heb gegeten tot ik niet meer kon!”

“Waarom heb je niets voor ons bewaard? Waarom heb je helemaal niet aan ons gedacht?”

“Waarom zou ik aan jullie denken? Ik heb ze gevangen, dus heb ik ze ook opgegeten!”

(Einde) 

Reageren Afdrukken