Verhaal voor de Jeugd
(en ook voor Ouderen 

     ‘De Menseneters’, (4)

En hij ging terug. De twee anderen klommen verder en lieten zich over de gruishelling naar beneden rollen. Weer renden zij achter de vrouwen aan en ze zaten ze al dicht op de hielen.

“Heb je niet nog iets meegenomen?” vroeg de jongste vrouw.

“Ik heb voorzorgsmaatregelen genomen, in tegenstelling tot jullie”, antwoordde de oudste vrouw en zij gooide het kooltje vuur achter zich.

Het kooltje raakte de grond en direct begon alles te branden. Hoog laaide het vuur op, vlammentongen dansten als golven boven de vuurzee uit. De gloed was zo hel, dat de hele omgeving werd verlicht en de vrouwen in de verte hun nederzetting al konden zien.

Aan de goede kant van het vuur renden ze verder. De ninwiten waren inmiddels voor de vuurzee aangeland en bleven staan.

“Het rendier gaat voor vuur op de loop, de wolf ook. Geen wezen, zelfs geen hond, krijg je vrijwillig mee het vuur in. Waarom zou ik dommer zijn dan de dieren?” vroeg de middelste menseneter en hij keerde om.

De jongste kneep evenwel zijn ogen stijf dicht en raasde door de vlammen. Met grote sprongen ging hij door de vuurgloed. Toen zijn bontjas begon te branden, gooide hij die weg. Hij sloeg zich op het hoofd om de brand in zijn haar te doven.

Eindelijk was hij er door. Zwart als kool, maar levend. Nog woedender dan eerst rende hij achter de vrouwen aan. Zij hoorden zijn stampend geraas. De nederzetting was al vlakbij, maar de veiligheid was toch onbereikbaar. De menseneter kon hen elk ogenblik te pakken krijgen.

Nu wierp de oudste vrouw het laatste dat zij uit de jurte had meegenomen, achter zich neer. Het stukje ijs viel op de grond en op die plaats ontstond een brede rivier. Terwijl de Ninwit bleef staan en bedacht hoe hij aan de overkant kon komen, liepen de vrouwen naar de nederzetting.

 (wordt vervolgd)

Reageren Afdrukken