Verhaal voor de Jeugd
(en ook voor Ouderen)
Uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met sprookjes en vertellingen uit het oude Rusland, vandaag het tweede deel van het verhaal ‘De Menseneters’.
‘De Menseneters’, (2)
“Hebben jullie ze?” vroeg ze schor.
“We hebben ze!” antwoordde een van de mannen. “Het wild is ons vanzelf in de armen gelopen!”
“Een rijke buit!” schepte de tweede op.
“Eindelijk weer eens vlees!” lachte de derde.
Nu begrepen de vrouwen, dat ze bij de Ninwiten terecht waren gekomen, bij de menseneters.
De oude vrouw stookte het vuur op en hing een grote pan water te koken. De mannen haalden hun messen voor de dag en begonnen ze te scherpen.
De vrouwen keken elkaar niet aan, maar ze dachten allemaal hetzelfde: “Als we de nacht maar overleven!”
Ze hadden dit nog maar net gedacht, of de oudste Ninwit begon te gapen en zei:
“Sjonge, ik ben opeens zo moe! Als we ze nu nog willen slachten en koken, zijn we tot morgenvroeg in de weer. Laten we ze morgen maar opeten.”
“Dat ben ik met je eens”, zei de middelste. “Als je weet dat er eten op je wacht, is het bijna of je al voldaan bent. En dan heb je aangename dromen.”
De jongste zette een boos gezicht, maar hij zei niets. Want je hoort ouderen niet tegen te spreken.
De Ninwiten bonden de vrouwen aan handen en voeten en zetten ze vast aan palen, die het geraamte van de jurte vormden. Daarna gingen ze slapen. Ook de oude blinde vrouw kroop onder haar dierenvellen.
Het haardvuur ging langzaam uit, slechts enkele kooltjes gloeiden nog. In de jurte was het stil en donker. Maar de vrouwen sliepen niet. De oudste wurmde en wroette aan haar handboeien, tot de riemen losser raakten. Ze had al één hand vrij en kon nu makkelijk haar tweede hand uit de strik trekken. Ze bukte en maakte ook haar voeten los. Daarna ging ze snel naar haar vriendin en maakte ook haar handen en voeten los.
Samen bevrijdden ze de derde vrouw.
“Laten we er snel vandoor gaan!” fluisterde de jongste.
“Wacht even”, zei de oudste. “Neem de bontjassen van de Ninwiten en bind ze aan de palen vast.
De vrouwen deden wat ze vroeg. De twee jongsten slopen nu snel de jurte uit, maar de oudste zei:
“Ik kom zo!” Zij was een schrandere vrouw.
(wordt vervolgd)
Donateurs Abonnement
op het AsserJournaal
ASSEN - Van nu af kunnen lezers (individueel) directies en besturen van Clubs en Instellingen zich aanmelden als DONATEUR ABONNE van het AsserJournaal.
Stelt u het op prijs dat het AsserJournaal blijft verschijnen maak dit mogelijk door
DONATEUR ABONNE
te worden tegen een zelf te bepalen vrijwillige eenmalige of periodieke bijdrage.
De bijdrage kan worden overgemaakt opRekening 382837592
met vermelding AJ Press Support
Contact
Colofon
Zoeken / archief
Reageren
Reageren
Afdrukken
